Miśka, mój pierwszy piesku, o czarnej, lśniącej sierści, piesku o wspaniałej, indywidualistycznej osobowości! Piesku o pięknym, rozłożystym ogonie i głębokich oczach! Jak to się stało, że dopiero teraz sadzę Ci kwiatek? Dzień po Twojej śmierci, podrzucono nam Figusię, trzeba się było nią zająć, nie radziłam sobie z tymi wszystkimi emocjami, radość z nowego maleństwa i tęsknota za zmarłą nagle ukochaną przyjaciółką z dzieciństwa. Pamiętam, jak przychodziłaś po mnie z mamą do zerówki... jak wszystkie dzieci chciały cię głaskać... a Ty przyjmowałaś te pieszczoty z przyjaznym dystansem. Byłaś niesamowicie inteligentnym psem. Wszystko rozumiałaś.
Kiedy się pojawiłaś, byłam małym dzieckiem. Zrobiłam Ci posłanie z kocyka i ściszyłam bajki w telewizji, a Ty sobie spałaś.
Dorastałyśmy razem.
W dzień Twojej śmierci coś mnie tknęło i pożegnałam się z Tobą. Byłaś osowiała, chorowałaś trochę, jakbyś się czymś przytruła. Weterynarz zaordynował olej parafinowy. Nie lubiłaś go. Przed wyjściem na bazarek mama wlała Ci do pyszczka lekarstwo, a ja pogłaskałam Cię, mówiąc, że niedługo wrócę. Jakaś dziecięca intuicja skłoniła mnie do tego. Według słów taty, wyczołgałaś się spod stołu, podeszłaś do balkonu i położyłaś się na słońcu. Zdążył Cię jeszcze pogłaskać. A następnego dnia podrzucono nam Figę.

Tęsknimy wszyscy.
Śpij spokojnie.