Czasami w życiu zdarzają się sytuacje, na które nie mamy wpływu i ciężko jest pogodzić się ze stratą kogoś ukochanego. Wszyscy tęsknimy za naszą ukochaną Sarunią, która przez prawie 10 lat była naszym oczkiem w głowie. Nigdy o niej nie zapomnimy, bo była wyjątkowa tak jak dla każdego wyjątkowy jest jego pies. Zawsze potrafiła pocieszyć, gdy było nam smutno. Przychodziła, łasiła się, zlizywała łzy z policzków. Skradała się do łóżka i zajmowała zawsze największą poduszkę. Była z nami gdy dorastałyśmy, a spacer z nią był pretekstem żeby wyjść do znajomych gdy mama nie pozwalała Dziś jest mi bardzo smutno i nie mogę pogodzić się z jej stratą, a tym bardziej patrzeć jak cierpią ludzie, których kocham najbardziej na świecie. Chciałabym po prostu podziękować Sarze za to, że była tyle lat z nami, wprowadziła tyle radości do naszego życia. Myślę, że do ostatniego momentu czuła się kochana i otoczona dobrą opieką. Gdybym 10 lat temu wiedziała, że skończy się to w ten sposób jak 6 listopada to i tak było warto i jest warto teraz tak cierpieć, bo nikt nie zabierze nam wspomnień z nią związanych, które są piękne.