Redi – przepiękny pies, którego ktoś jako szczeniaka wyrzucił do lasu, ale on trafił w nasze ręce i przeorganizował nasze życie na pogodniejsze. Mieliśmy szczęście, że trafiliśmy na siebie! Odszedł po 14 latach, zostawiając pustkę podobną do dziury w domu. Nie spodziewaliśmy się, że tak silnie byliśmy z nim związani i że tak bardzo nam będzie Jego brak.
Dom stracił na obrazie i stracił na dźwiękach, w które Redi wyposażał otoczenie. Wszystko stało się głuche i puste. Został kalendarz zachowań w domu utrwalony przez lata i uwarunkowany posiadaniem psa, który wiernie czeka i jest tam zawsze. Godzina spaceru, godzina kładzenia jedzenia do miski, delikatny sposób otwierania drzwi (by nie uderzyć, bo lubi czekać przy framudze), nie zajmować jego fotela... itd. W dźwiękach domu było jego szczekanie i charakterystyczny oddźwięk pazurów stukających w podłogę. Tego "tip tip tip" po płytkach nie słychać już i to bardzo odczuwamy.
Pies nie cierpi, wiemy, wiemy też, że życie polega na tym, że trzeba umrzeć. Że ludzie też odchodzą i że nosi się po nich żałobę. Ale te myśli nam nie pomagają. Nie możemy znaleźć sobie miejsca, pogubiliśmy się.
Redi też był naszym prawdziwym fanem. Był przy wszystkich próbach i nagraniach muzycznych, nie odpuścił. Zawsze leżał przy naszych nogach i bardzo lubił to uczestnictwo, słuchał, zasypiał, znowu słuchał. Do końca tam był !!!
Redi – piesku, miałeś wyjątkową sierść. Miękką, lekko falistą na grzbiecie i bardzo, bardzo rudą. Zastanawialiśmy się do czego da się porównać ten kolor. Czasem tak rude jest słońce, kiedy wschodzi lub zachodzi udając pomarańczę. Będzie brakować nam Twojej rudości, Twojej wierności, Twojego spokoju i pogodnego usposobienia.
Poczekaj na nas tam po drugiej stronie. Przyjdziemy we właściwym czasie.
Elżbieta i Andrzej Mierzyńscy z Olsztyna