Piko był moim pierwszym psem, najwierniejszym towarzyszem i przyjacielem, o jakim warto marzyć. Przy całej swojej ufności i uprzejmości, którą wszystkich obdarzał, zachowywał do końca typową pekińczykom godność i dumę.
Zabiła go anemia. Cierpiał na babeszjozę i zmianę genetyczną jąder. Jego jedyną szansą była transfuzja krwi, nie udało się... Miał tylko 4 lata, był z nami stosunkowo krótko, ale nigdy nie zapomnę jego inteligentnego spojrzenia i uroczej mordki. Pamiętam i tęsknię za moim najwspanialszym skarbem. Do zobaczenia w zaświatach [*]