Maksio został przeze mnie znaleziony 11 lat temu w mikołajki i był najwspanialszym "prezentem" o jakim mogłam tylko marzyć.
Miał swój charakterek, chodził własnymi drogami i własnie to w Nim tak bardzo kochaliśmy.
Na spacerach wiecznie szukał jakiegoś jedzonka:)zresztą w domu także:)Bedzie mi zawsze brakowało odgłosu jego pazurków na podłodze, szczekania gdy prosił o pomoc przy wejściu na posłanie czy też drapania w drzwi gdy proił by Mu je otworzyć.
Nie zapomnę także nigdy jego radości gdy miał jechac samochodem, zwłaszcza na działke, a także uśmiechniętej najukochańszej mordki gdy szło się z Nim na spacer na działce, a on po przejściu przez furtkę zaczynał brykać jak źrebak i szczekac:)Maksiu-kochamy Cię, ale niestety mimo 7 letniej walki z nowotworem-przyszedł Czas na Sen...