Przybłąkałeś się do nas na działki jako szczeniak. Przyganął Cię ktoś i zamieszkałeś u niego na działkach. Kiedy Twój pan odszedł do "Ogrodu Ludzkiej Szczęśliwości" kupiliśmy Ci budę, a w miesiące zimowe ktoś Cię zawsze przygarnął do domu. Byłeś czasem przekarmiany a czasem głodny ale byłeś "nasz" i kochaliśmy Ciebie. Jedni wołali Cię Kuba a inni Bartek. Urzędowałeś na wszystkich działkach. Na starość ogłuchłeś, trochę oślepłeś, czasem też gdzieś wlazłeś i nie mogłeś się wydostać. Biegliśmy na ratunek.
Niestety przyszedł czas, gdy już żaden weterynarz nie mógł Ci pomóc. Pochowaliśmy Cię w naszym ogrodzie i zasadzilismy Ci różę.
Została po Tobie buda i serdeczny żal.
Do zobaczenia Kubusiu.