Najpierw wchodzi do Twojego domu. Brudne i śmierdzące. Zbuntowane. Dziwne. Zaczynacie się uczyć siebie. Krok po kroku, dzień po dniu. Nagle okazuje się, że to "coś" jest 'kimś". Jest Twoim Psem. Kimś, z kim musisz się liczyć. Kogo bierzesz pod uwagę w swoich planach. Członkiem rodziny. Razem przeżywacie życie, miłe i złe chwile. W lodówce masz światło ale puszka z karmą jest pełna. Zeszłoroczne, znoszone buty ale Pies jest zaszczepiony i odrobaczony. Dajesz i dostajesz. Razem łatwiej. Aż nadchodzi ten dzień - po nim wszystko jest już inne. Nie ma Twojego Psa. A Ty nadal podnosisz nogę w przejściu, żeby go nie nadepnąć. Wstajesz wcześniej, bo trzeba iść na spacer. Oglądasz w sklepie nowe posłanie. Za każdym razem powraca ból. Ból po stracie przyjaciela. Z każdym dniem coraz słabszy. Aż pewnego dnia powraca tęsknota. Więc idziesz do schroniska i bierzesz coś. Brudne i śmierdzące....

Hera - zawsze była i zawsze będzie. Gdzieś w nas.